پيش نگاشت : سالروز ولادت بانوي دو عالم بر آخرين ميوه دلش مهدي موعود(عج) و بر تمام رهراونش خجسته باد . همچنين روز مادر بر تمام مادران (چه عزيز مادراني كه ساليان است  مادرند و چه جوان مادراني كه اولين روز مادر زندگيشان را تجربه مي كنند) مبارك باد. (پيشنهاد مي كنم حتما تا پايان مطلب را مطالعه بفرماييد بخصوص فرياد هاي در گوشي را!)  ————————————————————
باز موج پيام هاي كوتاه و ايميل ها و آفلاين ها (شرمنده فرهنگستان!) راه افتاده؛ باز روي شيشه هاي مغازه ها درشت مي نويسند كه : «هديه روز مادر» و باز …
اما شايد بتوان گفت : «هيچ كدام از اين كارها نمي توانند با شادي متاثر از صداي گريه فرزند درست در لحظه ورود به اين عالم در دل مادر؛ برابري كنند.» 
در اين پيام ها و تبريكات كم نمي شنويم كه : «بهشت زير پاي مادران است.» به سنديت و بحث علمي روايي اين مطلب كاري نداريم اما آيا مي توان گفت كه بهشت زير پاي همه مادران است؟
آيا مي توان قبول كرد كه جايگاه مادري كه «بخش عظيمي از زمان مفيد روزانه خود را وقف تربيت فرزندي مي كند تا در آينده به عنوان عنصري موثر در جامعه خود فعاليت كند» با مادري كه «بي خيال از آينده و گذشته هر روزش به پي بررسي آخرين مدل هاي آرايش و لباس و … مي گذرد و در اين كنار فقط به رفع نياز خوراك و پوشاك فرزند بسنده مي كند» يكي ست؟ و يا مي توان مقام مادري را كه « به فرزندش به عناون يك امانت الهي مي نگرد و كوشاست تا حقش را اداكند و او را مودب به آداب حسنه مي نمايد و به ظرفيت هاي روحش به اندازه ظرفيت هاي علمي اش توجه دارد» با مقام مادري كه « بي توجه به حضور فرزندي كه هر ثانيه در حال يادگيري از عملكرد والدينش است؛ آنچه بر زبانش مي چرخد جز ترانه هاي بي معنا و نام هنرپيشه ها و فيلم هاي بي خاصيت و فلان شبكه ماهواره و فلان محفل مهماني نيست» يكي دانست؟ و يا آيا مي توان گفت كه جايگاه خانومي كه « با ايجاد محيطي شاد و گرم در خانه راه گناه را بر همسر خود تا حدودي مي بندد و بيرون از خانه نيز نمونه اي از وقار است » با خانومي كه « در خانه ايجاد آرامش نمي كند كه هيچ در بيرون خانه هم مخل آسايش زندگي ديگري ست » در عاقبت يكي ست؟!
پس به اصطلاح:« الكي دلمون رو صابون نزنيم؛ بهشت زير پاي مادران است اما بشرطها و شروطها! »
————————————————————
فرياد هاي در گوشي:
۱- خطاب به همه مادران فعال نتي :سعي كنيم براي تربيت فرزند هم حداقل به اندازه چت و وب نويسي ارزش قايل شويم و اصل را فداي فرع نكنيم. ( از اين صريح تر نمي شد!)   
۲- بياييد باور كنيم كه زن مسلمان بايد نگرشش به زندگي از منظري باشد كه (چه شاغل باشد چه خانه دار) از تمام امور مربوط به خانه و خانواده لذت ببرد. بياييد باور كنيم كه اسلام خانه داري زن را ارزش نهاده و …( بسطش نمي دهيم چون همه اين مباحث را از حفظيم! اما كو عمل ؟!)
۳- از فاطمه(س) واقعا اكتفا به نامش و روز زن و دهه فاطميه نكنيم ! ( كلي حرفه هاااااااااااا ! )
۴- به اثبات علوم روانشناسي «انسان قادر به تجربه همه آنچه نياز دارد بداند نيست؛ پس گريزي نيست از الگو برداري.» در هممسر داري، در بچه داري، در تعامل با اجتماع و در همه امور زندگي نيازمند الگو هستيم و باز به اثبات روانشناسي «الگو برداري يعني ارزش قائل شدن براي آن الگو و ادامه راهش»  پس بنگريم كه الگوي ما كيست.